Urodzenie dziecka z zespołem Downa nie jest szkodą dla rodziców - ważny wyrok Sądu Najwyższego.12/11/2025
Wyrok Sądu Najwyższego z 2 lipca 2025 r. w sprawie II CSKP 920/23 stanowi jedno z najbardziej znaczących rozstrzygnięć ostatnich lat na styku prawa cywilnego, praw pacjenta oraz kwestii związanych z diagnostyką i prawem do informacji w trakcie ciąży.
Sprawa dotyczyła rodziców dziecka z zespołem Downa, którym – jak wskazywali – nie udzielono pełnej informacji o przysługujących im uprawnieniach do badań prenatalnych z uwagi na wiek ciężarnej, a tym samym pozbawiono możliwości podjęcia w pełni świadomej decyzji co do kontynuacji lub przerwania ciąży. W tle pojawia się pytanie: czy prawo do decydowania o aborcji może być uznane za dobro osobiste w polskim systemie prawnym, a zatem czy naruszenie tego prawa, np. poprzez niepoinformowanie pacjentki o badaniach, daje podstawę do odszkodowania lub zadośćuczynienia? Zainteresowani być może przypominają sobie mój tekst dotyczący opodatkowania miękkich hybryd podatkiem akcyzowym, ówczesnego stanowiska organów podatkowych w tej kwestii (które sprowadzało się do przyjęcia, że taka hybryda to nie hybryda) i braku jednolitego stanowiska sądów administracyjnych, który pojawił się początkiem roku na łamach tygodnika TEMI. Całkiem niedawno pojawiło się kolejne orzeczenie, tym razem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w końcu powinno problem z różnym rozumieniem przepisów podatku akcyzowego od miękkich hybryd rozwiązać. Wspomniany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany 23 października 2025 r. w sprawie I FSK 2037/24.
Przez wiele lat sądy różniły się w podejściu do kwestii, która miała fundamentalne znaczenie dla walki z niewypłacalnością dłużników. Spór dotyczył tego, czy dłużnik może skutecznie uniknąć odpowiedzialności wobec wierzycieli, zbywając nieruchomość obciążoną hipotekami w wysokości przekraczającej jej wartość rynkową.
Uchwała Sądu Najwyższego z 19 marca 2025 roku w sprawie III CZP 9/24 definitywnie zakończyła tę kontrowersję. Pytanie, które zadałem w tytule, wydaje się absurdalnym. Ewentualnie możecie Państwo uznać, że jest to nieudany żart lub niewyrafinowana prowokacja niezbyt rozgarniętego mizogina. Niestety pytanie to można zadać na poważnie na kanwie postępowania, które Państwu opiszę.
Trwa „bałagan” w Sądzie Najwyższym wywołany przez sprzeczną z prawem próbą reformy Krajowej Rady Sądownictwa ustawą z 8 grudnia 2017 roku. Na jego kanwie ukształtowała się interesująca linia orzecznicza dotycząca wznawiania postępowań zakończonych przed Sądem Najwyższym.
Izba Cywilna Sądu Najwyższego ogłosiła dnia 28 maja 2021 r. uchwałę sygn. akt III CZP 27/20 w precedensowej sprawie dotyczącej zadośćuczynienia za smog. Sąd Najwyższy ocenił, iż prawo do życia w czystym środowisku, umożliwiające oddychanie powietrzem o odpowiednim standardzie, nie jest dobrem osobistym, które podlega ochronie na podstawie Kodeksu cywilnego.
Wcale jednak nie oznacza to, że zostaje zamknięta droga do sądowego dochodzenia swoich praw związanych z zanieczyszczonym środowiskiem. |
Archiwum
Styczeń 2026
Kategorie
Wszystkie
|